Կրոնը, աշխարհայացքը և կառավարումը

Սկիզբը՝ այստեղ

ԿՈԲ (КОБ- «Концепция общественной безопасности»)․ կառավարման մասին դասախոսություններ

Մաս 4

Նախորդ մասը ավարտեցինք հետևյալ հարցով՝

եթե նույնիսկ էլիտան որոշումներ է ընդունում արդեն ձևավորված պատկերացումների շրջանակում, ապա ո՞վ է ձևավորում հենց այդ պատկերացումները։

Այստեղ առաջին դասախոսությունը կառավարման խնդիրը տեղափոխում է ավելի խոր մակարդակ՝ աշխարհայացք։

Մարդը ցանկացած որոշում գնահատում է իր արդեն ունեցած չափանիշներով։

Ի՞նչն է ճիշտ։

Ի՞նչն է սխալ։

Ի՞նչն է արդար։

Ինչի՞ն արժե ձգտել։

Ինչի՞ համար կարելի է զոհաբերության գնալ։

Այդտեղից էլ ստացվում է շղթան՝

աշխարհայացք → արժեքներ → նպատակներ → որոշումներ → գործողություններ։

Հրամանը կառավարում է գործողությունը, աշխարհայացքը՝ ընտրությունը

Եթե մարդուն ասում ես՝ «արա սա», կառավարում ես մեկ գործողություն։

Բայց եթե ձևավորված է այնպիսի արժեքային համակարգ, որի շրջանակում նա ինքն է անհրաժեշտ համարում այդպես վարվել, մշտական հրահանգի կարիք չկա։

Այս տեսանկյունից դասախոսությունը մոտենում է կրոնին։

Կրոնական ուսմունքները հազարամյակներով պատասխանել են մարդու համար հիմնարար հարցերի՝

ո՞վ է մարդը,

ինչո՞ւ է ապրում,

ի՞նչ է բարին ու չարը,

ի՞նչ է արդարությունը,

ինչպիսի՞ն պետք է լինեն մարդու հարաբերությունները ընտանիքի, հասարակության, հարստության և իշխանության հետ։

Այս պատասխաններից ձևավորվում են վարքագծային չափանիշներ։

Երբ նույն չափանիշները կրում են միլիոնավոր մարդիկ և փոխանցում հաջորդ սերունդներին, դրանք արդեն դառնում են հասարակական գործընթացների գործոն։

Գաղափար → համոզմունք → վարք → զանգվածային վարք → հասարակական արդյունք։

Կարևոր է նաև՝ ով է մեկնաբանում

Սակայն այստեղ ևս մեկ մակարդակ կա։

Մարդկանց մեծ մասը ինքնուրույն չի ստեղծում կրոնական կամ փիլիսոփայական ուսմունքների ամբողջական մեկնաբանությունը։

Դրանք փոխանցվում են հոգևորականության, կրթության, ավանդույթների և հեղինակությունների միջոցով։

Հետևաբար կառավարման տեսանկյունից նշանակություն ունի ոչ միայն՝ ինչ է գրված, այլև՝

ինչպես է այն մեկնաբանվում և ինչ վարք է ձևավորվում այդ մեկնաբանությունից։

Եվ այս սկզբունքը չի սահմանափակվում կրոնով։

Նույն դերը կարող են ունենալ գաղափարախոսությունը, կրթությունը, մշակույթը, փիլիսոփայությունը և պատմության մեկնաբանությունը։

Բոլորն էլ մասնակցում են այն մտավոր շրջանակի ձևավորմանը, որի ներսում մարդը գնահատում է աշխարհը։

Այժմ շղթան ավելի ամբողջական է դառնում

Առաջին մասում խոսեցինք գլոբալ գործընթացների կառավարման մասին։

Երկրորդում՝ տեղեկատվության միջոցով վարքի փոփոխության։

Երրորդում՝ էլիտայի և կառավարման գիտելիքի անհավասարության։

Այժմ հասանք այն մակարդակին, որտեղ ձևավորվում են հենց այն չափանիշները, որոնց հիման վրա և՛ հասարակությունը, և՛ էլիտան որոշումներ են ընդունում։

Այսինքն՝ կառավարման շղթան աստիճանաբար տեղափոխվեց տեսանելի գործողությունից դեպի դրա պատճառները։

Բայց այստեղ առաջին դասախոսությունը կատարում է ևս մեկ կարևոր անցում։

Մարդիկ կարող են ունենալ գաղափարներ, արժեքներ և նպատակներ, սակայն հասարակության գոյության համար անհրաժեշտ է նաև նյութական արտադրություն։

Միլիոնավոր մարդիկ պետք է արտադրեն սնունդ, էներգիա, տեխնոլոգիա, կառուցեն ճանապարհներ ու շենքեր։

Եվ այդտեղ կրկին հանդիպում ենք նույն բաժանմանը՝

մի մասը կատարում է աշխատանքը, իսկ մյուսը որոշում է՝

ինչ անել, ինչ ռեսուրսներով, ինչ ծավալով և ինչ նպատակի համար։

Այսինքն՝ գալիս ենք կառավարման ամենապարզ, բայց հիմնարար տարբերակմանը՝

արտադրողական աշխատանք և կառավարչական աշխատանք։

Շարունակելի

Սերգեյ Ղարագյոզյան

Մեկնաբանություններ